Hiji poe isuk-isuk, Sakadang Monyét datang nyampeurkeun ka Sakadang Kuya.
“Sakadang Kuya!”
“Kuk!”
“Keur naon?”
“Ah, biasa wé keur
moyan,” témbal Sakadang Kuya anu keur cinutrung dina batu. “Ari tadi
peuting saré di mana Sakadang Monyét téh?” Sakadang Kuya malik nanya.
“Di ditu, di deukeut kebon Pa Tani.”
“Baruk? Naha Ujang teu sieun ku Pa Tani?”
“Ah, henteu, da Pa Tanina ogé areuweuh. Imahna gé katénjona karosong. Jigana mah keur arindit jauh.”
“Kadé ah, sing ati-ati mun papanggih Pa Tani. Pa Tani téh manusa. Manusa téa hararak jeung sagala beuki deuih!”
“Sing percaya wé atuh ka uing!”
Jempé sajongjongan. Pok Sakadang Monyét nyarita deui.
“Lain, Sakadang Kuya, uing téh kabita ku Pa Tani.”
“Kabita kumaha?”
“Kabita ku cara
hirupna, meni asa garenah. Geura baé, mun hayang barangdahar, teu kudu
kukurilingan heula néangan dahareun cara urang. Béas kari nutu. Atuh
deungeunna kari ngala di kebon. Geus puguh sabangsa lalab mah. Asal daék
ngalana. Kabéh aya di kebonna.”
“Atuh kudu daék ngebon Jang, mun hayang kitu mah.”
“Enya, kumaha lamun
ayeuna urang ngebon nurutan Pa Tani? Meureun mun hayang baranghakan téh
teu kudu kukurilingan heula cara ayeuna. Kari ngala wé di kebon.”
“Alus tah, Jang, pikiran téh. Ngan melak naon nya anu pantes keur urang?”
“Ku lantaran uing mah karesep téh cau, kumaha upama melak tangkal cau?”
“Hih, da uing ogé resep kana cau mah!”
Duanana sapogodos rék melak cau.
“Tapi di mana melakna?” Sakadang Monyét nanya.
“Ah, di dinya wé
tah, di hilir, di sisi leuwi. Di dinya aya tanah kosong, meujeuhna mun
ku urang dikebonan téh. Tanahna ogé alus di dinya,” témbal Sakadang
Kuya.
“Naha lain di girang wé atuh, deukeut ka basisir?”
“Di dinya mah tanahna kurang hadé, geus campur jeung keusik.”
Sapuk baé rék ngebon cau di tanah kosong sisi leuwi.
Ari binihna rék
ngala di kebon Pa Tani. Kabeneran Pa Tanina keur euweuh. Malah dina
ayana ogé, moal ambek sugan ari dipénta binih cau mah. Asal ulah diala
cauna wé, komo anu geus asak dina tangkal mah.
Bring atuh Sakadang Kuya jeung Sakadang Monyét indit ka kebon Pa Tani.
“Ari Sakadang Kuya rék melak naonana?” Jang Onyé nanya.
“Uing mah rék melak anakna wé.”
“Har, atuh lila kana buahanana ari melak anakna mah.”
“Éh, da kitu biasana, ari melak cau mah kudu anakna.”
“Ah, teu kitu! Uing mah rék melak jantungna wé,” ceuk Sakadang Monyét.
“Naha?”
“Ari Sakadang Kuya,
bodo téh dibéakkeun ku sorangan. Yeuh, ari cau téh asalna tina jantung.
Anu matak uing mah arék melak jantungna, ambéh téréh kaala buahna,”
ceuk Sakadang Monyét bari semu ngécé ka Sakadang Kuya.
“Ah, uing mah rék nurutkeun tali paranti wé, melak anakna, anak cau.”
“Heug atuh,
Sakadang Kuya melak anakna, uing melak jantungna. Ayeuna mah urang
paheula-heula buahan! Pasti pelak uing anu pangheulana buahan mah!” ceuk
Sakadang Monyét, yakin pisan.
Caritana éta dua
sobat téh geus marelak cau di tanah nu di sisi leuwi téa. Sakadang Kuya
melak anakna, anak cau, ari Sakadang Monyét melak jantungna.
Saminggu ti harita, pelak cau téh ditaréang.
“Sakadang Kuya, pelak cau téh geus kumaha?” Sakadang Monyét nanya.
“Karak lilir nu uing mah. Ari nu Sakadang Monyét geus kumaha?”
“Geus beukah, sakeudeung deui ogé geura, bijil buahna,” ceuk Sakadang Monyét, bungah naker.
Saminggu deui ti harita, maranéhna naréang deui pelak cauna.
“Sakadang Kuya, pelak cau téh ayeuna geus kumaha?” ceuk Sakadang Monyét.
“Anu uing mah geus bijil pucuk. Ari nu Sakadang Monyét kumaha?”
“Pelak uing mah atung-atung énéh aé,” témbal Sakadang Monyét ngabéléhém. Maksudna mah jantung-jantung kénéh baé.
Selang saminggu, pelak cau téh ditaréang deui.
“Ayeuna geus kumaha pelak cau téh,” Sakadang Monyét nanya.
“Tuh, geus bijil pucuk tilu. Ari nu Sakadang Monyét?”
“Atung-atung énéh aé.”
Beuki lila, pelak
cau Sakadang Kuya beuki ngagedéan, malah morontod jadina ogé, kawantu
tanahna subur. Ari pelak jantung Sakadang Monyét mah, tibatan jadi kalah
ka buruk. Nampuyak digembrong laleur.
“Ning alah uyuk sia
mah!” ceuk Sakadang Monyét bari nalapung pelak jantungna. Sakadang Kuya
ukur mésem nénjo kalakuan Sakadang Monyét kitu téh. Na jero haténa mah
nyeungseurikeun, bari ngagerentes, “Dasar kokolot begog! Henteu umum
atuh melak cau jantungna mah!”
Ahirna di dinya téh
ngan aya pelak cau anu Sakadang Kuya. Geus kitu mah diarantep wé, teu
ditéang-téang deui. Engké cenah lamun kira-kira buahna geus arasak, rék
ditéang deui bari sakalian diala.
